कोरोनाले मानिस मर्दैन । तर दीर्घरोगीहरुले समयमा नै उपचार नपाएर कोरोनाका नाममा भने मर्न बाध्य भईरहेका छन् । स्याङ्जा पुतली बजारकी धनमाया गुरुङ जसले सामान्य दमको सही समयमा उपचार नपाउँदा मृत्युवरण गर्न प¥र्यो । यो एउटा उदाहरण मात्र हो । यस्ता धेरै घटनाहरु छन् यहाँ । पोखरामा केही भएमा सहज उपचार पाईन्छ भनेर बसेकी धनमायाले अन्त्यमा उपचार नपाएकै कारण मृत्युवरण गर्न प¥र्यो । पोखराका सबै अस्पतालमा पुगेर पनि भर्ना नलिदाँ र मध्यरातमा लाखौं रुपैयाँ जम्मा गर्न बाध्य पार्दै गर्दा ट्याक्सी भित्र नै धनमायाले प्राण त्याग गरिसकेको थिईन् । आज यसरी धेरै नागरिकहरुले समयमा नै उपचार नपाएर प्राण त्याग्नु पर्ने स्थिति आईरहेको छ । यस विषयमा राज्य सचेत हुन र जनताले खबरदारी गर्न आवश्यक छ ।

जब कोरोना संक्रमणले मानिस मर्दैन भने अन्य दीर्घरोगीहरुको उपचार र सुरक्षाका लागि राज्य जिम्मेवार बन्नु पर्छ कि पर्दैन ? लाग्न सक्छ, मर्नेहरु आफ्ना होइनन् यो पिडा उसका आफन्तको मात्र हो भन्ने । तर यस्तो सोचाई र व्यवहारले भोलिका दिनमा पालो तपाईको नै नआउँला भन्न सकिदैंन । कोरोनाको आतंक हिजोको भन्दा आज धेरै कम छ । तर पनि स्वास्थ्य संस्थाहरुमा यसप्रति गरिने व्यवहार कमाउने धन्दा बनिरहेको छ । सरकारी अस्पतालहरुमा बनाईएका आईसोलेसन वार्डहरुमा न त पर्याप्त जनशक्ति छ, न त आवश्यक उपकरण र प्रविधि नैं । कोरोना संक्रमितका नाममा आउने विरामीलाई लगेर नमरुञ्जेल थन्क्याउने ठाउँ बनेका छन् यस्ता आईसोलेसन वार्डहरु । भन्दा अति तितो लाग्न सक्छ । तर त्यहाँ भित्रको वेथिती जसले भोगेर आएको छ उनीहरुको पिडा सुन्दा नरक भन्दा फरक लाग्दैन आईसोलेसन वार्डहरु । सरकारी अस्पतालको यो वेथितिसँगै निजी अस्पतालहरुको लुट्ने धन्दाले नागरिकहरु झनै मर्कामा परिरहेका छन् । पैसा हुनेले पनि उपचार गर्न धौं धौं छ निजी अस्पतालहरुमा । यहाँ सामान्य नागरिकहरुको त के कुरा, गेटबाट नै फर्किन बाहेक अरु विकल्प नै देखिदैंन । चर्को शुल्क तोकेर ठगिधन्दा खुलेआम चलाई रहेका छन् निजी अस्पतालहरुले । पोखरा कैं एक जनप्रतिनिधिको उपचार खर्च ११ लाख रुपैयाँ लिईएको विषयबाट पनि संकटका बेलामा भाग्ने निजी अस्पतालहरुको ब्रम्हलुट र ठगी गर्ने धन्दाको उजागर भएको छ ।

गण्डकी प्रदेशको सन्दर्भमा भन्नुपर्दा यहाँ बजेट सिध्याउने र प्रचारप्रसार गर्ने बाहेक देखाउन र हेर्न लायक काम केही भएका छैनन् । मुख्यमन्त्री पृथ्वीसुब्बा गुरुङले जति मिडियावाजी गरे पनि उनको मातहतमा सञ्चालनमा ल्याईएको संक्रामक तथा सरुवा रोग अस्पताल (लेखनाथ सामुदायिक लायन्स अस्पताल)ले नै वास्तविकता झल्काई रहेको छ । न त्यहाँ आवश्यक दक्ष जनशक्ति छन् । न त आवश्यक उपकरण र प्रविधिहरु नै छन् । केबल बेड लगेर कोठामा राखिदिदैंमा मुख्यमन्त्री गुरुङले गर्ने मिडियावाजीले मात्र जनता सुरक्षित हुन सक्दैनन् । अझ टिठलाग्दो अवस्था त तब देखियो जब मुख्यमन्त्रीको जिम्मामा रहेको त्यस अस्पतालका बेड–बेडमा अक्सिजनको पाईप पु¥याउन पोखरा महानगरपालिका पुग्न प¥र्यो । अक्सिजनको पाईपको समेत व्यवस्था नभएको लेखनाथको अस्पताललाई देखाएर भयँकर काम गरियो भनेर मिडियावाजीमा रमाएका मुख्यमन्त्रीको वास्तविकता यो भन्दा अझै विजोग र टिठलाग्दो छ । त्यसैले कोरोना संक्रमणका नाममा गफ होइन, काम गरेर देखाउनु पर्ने बेला हो यो । सम्बन्धित निकायले अन्य गम्भिर प्रकृतिका विरामीको समयमा उपचार नपाएर मर्नु पर्ने स्थितिलाई तत्कालै रोक्न ठोस कदम चाल्नु पर्ने आवश्यकता देखिएको छ । कोरोना संक्रमितहरुलाई राख्न बनाईएका आईसोलेसन वार्डहरु नरक बन्न पुगेका छन् । यसतर्फ पनि पर्याप्त जनशक्ति, निगरानी र उचित व्यवस्था मिलाउन आवश्यक देखिन्छ ।